இந்து மதம் எத்தனையோ கோடி ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நிலைபெற்று வரும் மதம். உலக மதங்கள் யாவற்றிலும் தனித்துவமும் சிறப்பும் வாய்ந்த தனிப் பெரும் மதம். இது வரலாற்றில் யாரால், எப்போது, எங்கே தோற்றுவிக்கப்பட்டது என்பது இன்றுவரை எந்த விஞ்ஞானியாலோ மெய்ஞ்ஞானியாலோ கூடக் கண்டறிந்து சொல்லப்படவில்லை. இதனையும் விட சவால்களையும், கேலிப் பேச்சுக்களையும் தாங்கி மௌனமாகவும், பொறுமையாகவும் அவற்றையெல்லாம் எதிர்த்தும் நின்று வருகின்ற பெரும் மதமாக திகழ்கின்றது.
சாஸ்திரங்களையும் சம்பிரதாயங்களையும் அடியொற்றி வரும் இந்து மதத்தின் புராதனமான கோட்பாடுகள் வெறும் வாய்ப் பேச்சுடன் நின்று விடாமல் நடைமுறை வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அனைத்து அம்சங்களையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டு வருகின்றது. இந் நிலையில் இந்து மதத்தின் எண்ணங்கள் சிந்தனைகள் என்பன வலுப்பெறவும், சீர்படுத்திச் செல்லப்படுதற்கும் இதனூடு காணப்படுகின்ற வேதங்கள், உபநிடதங்கள், ஆகமங்கள், புராணங்கள், இதிகாசங்கள், தர்ம சாஸ்திரங்கள் எனப் பலவும் பெரும் பங்காற்றி வருகின்றன. இவற்றிலே கூறப்பட்ட கருத்துக்களே இந்து மதம் என்பது உலகறிந்த உண்மை.
வேதகாலத்தின் தோற்றம் என்பது ஆரியரது வருகையினால் ஏற்பட்டது. அது இயற்கை ஒழுங்கோடு இருந்த திராவிடர்களின் வழிபாடுகளைத் தகர்த்தெறிந்து தேவர்கள் என்ற நிலையில் மனிதப் பண்புகளையும், அதீத ஆற்றல்களையும் அவர்கட்டு வழங்கி பெரும் தெய்வங்களாக அவர்களை வகைப்படுத்திக் காட்டியது. இத்தகைய நிலையில் ஆரிய கலாசாரம் இந்துப் பாரம்பரியத்தில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ள திராவிடர்களைத் தமக்கு அடிமைப்படுத்திக் கொண்ட இவர்கள் தாம் காட்டிய நெறியிலேயே அவர்களையும் செயற்படச் செய்தனர். தவிர மீறுபவர்களை ஒதுக்கப்பட்டவர்களாகவும், தாழ்த்தப்பட்டவர்களாகவும் கூட அமைத்துக் கொண்டார்கள்.
இத்தகைய ஆரியக் குழுவில் இருந்தவர்களில் தனித் தன்மையுடையவர்கள் தம்மை அனைவரிலும் உயர்ந்தோராக, தம்மிடையே அதீத ஆற்றல், தெய்வீகப் பண்பு உள்ளதாகக் காட்டிக் கொள்ளத் தலைப்பட்டனர். திராவிடர்களின் உருவ வழிபாடுகளைச் சிதைத்து தேவ வழிபாடுகளைக் கொணர்ந்தனர். சமஸ்கிருதம் எனும் வடமொழிப் பாவனையை உறுதிப்படுத்தினர்.
இது சுதேசிய கூட்டத்தவரிடையே பெரும் சலசலப்பையும் மோதல்நிலைகளையும் தோற்றுவிக்கத் தலைப்பட்டது. இதனால், புனிதமானவை எனக் கருதப்பட்ட வேதங்களையும் உபநிடதங்கள் முதலியவற்றையும் தமக்கு மட்டுமே உரியவையாகக் கொண்டு இரகசியமாக போதித்து வந்தனர். இவைகளை ஏனையோருக்குச் செல்லக் கூடாது என்ற நோக்கில் வாய்மொழிக் கல்வியாக பேணி வந்தனர். எனவே தாமே பிரம்மத்தை உணர்ந்தவர் என்ற நோக்கில் தம்மை பிராமணண் - பிரம்மத்தை அறிந்தவன் எனக் கருதினர்.
வேதங்களும், தர்ம சாஸ்திரங்களும் - குறிப்பாக 'மனுதர்ம சாஸ்திரம்' அக்கால சமூக அமைப்பில் நால்வகை வர்ணங்களைத் தோற்றுவித்தது. வர்ணப் பாகுபாடு என்பது மக்கள் தத்தம் கடைமைகளைச் சரிவரச் செய்து கொள்வதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒன்றாக அமைந்தது. இது அவரவர் தகுதியை வைத்தே தீர்மானிக்கப்பட்டது. அதாவது, பிரம்மத்தை அறிந்தவன் - அதாவது வேதங்களை கற்பவன் பிராமணன் எனவும்; வலிமையுடையவன் மக்களைக் காக்கும் தன்மை பொருந்தியவன் ஷத்ரியன் என்றும்; வணிகம், வியாபாரம் முதலியன செய்து சமூகப் பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்த விளைபவன் வைஷிகன் என்றும்; முன்சொன்ன மூவர்க்கும் ஏவல் செய்து அவர்களைக் காப்பவன் சூத்திரன் என்றும் அழைக்கப்பட்டனர். இவர்கள் வேள்வியில் பலியிடப்பட்ட வேத புருடனின் முறையே சிரசு - அறிவின் இருப்பிடம்; மார்பு/தோள் - வலிமை, வீரத்தின் சின்னம்; வயிறு - பசியின் ஆதாரம்; கால்கள் - உடலாகிய முதல் மூன்று வர்ணத்தையும் தாங்கும் ஆதாரம் என்பவற்றிலிருந்து தோன்றியவர்களாகக் கருதப்பட்டனர்.
இந் நிலையில் பிராமணர்கள் தம்மை உயர்ந்தவர்கள் எனக் கருதி மற்றோரிலிருந்து தம்மை வேறுபடுத்திக் காட்டத் தொடங்கினர். பிட்ஷை எடுத்தே தமது அன்றாட ஜீவனோபாயத்தை நிறைவுசெய்துகொண்ட பிரம்மச்சாரிகள் - குருகுலத்தில் வேதம் பயின்றவர்கள், ஒரு நாளைக்கு ஐந்து வீடுகளுக்கு மேல் சென்று பிட்ஷை பெறக் கூடாது என்பது அக்காலத்தில் விதியாக இருந்தது. ஆனால் பிரம்மச்சாரிகள் தவிர துறவிகள், வறியோர், அனாதைகள் எனப் பலரும் கூட அக்காலத்தில் பிட்ஷை எடுத்துண்ணும் வழக்கம் உடையவர்களாய் இருந்தமையினால் வீடுகளுக்கு பிட்ஷைபெற வருபவரில் பிரம்மச்சாரிகள் யார் என்பதை அறந்து கொள்வதில் மிகுந்த சிரமம் ஏற்பட்டது.
இதனால், பிரம்மச்சாரிகளுக்கென்று தனியான ஓர் அடையாளம் வேண்டும் என்பதை உணர்ந்து பூணூல் அணியும் வழக்கத்தைக் கொண்டு வந்தனர். பின்னர் தம்மைத் தனிச் சமூகமாகக் காட்டிக் கொண்ட இவர்கள் அப் பூணூலையே தம் சமூகத்தின் சின்னமாகவும் அமைத்துக் கொண்டனர். தொழிலை அடிப்படையாகக் கொண்டமைந்த வர்ணப் பாகுபாட்டினை, பிறப்பினை அடிப்படையாகக் கொண்டதாக ஆக்கிக் கொண்டார்கள். இதுவே பிற்கால சமூகத்தில் ஏற்பட்ட பாரிய சீர்கேடுகளுக்குக் காரணமாக அமைந்தது எனலாம்.
இதனைக் கருத்திற் கொண்டு, பிராமணர் என்று தம்மை சிறப்பித்துப் பேசிய இக் கூட்டத்தவரினை ஒழுக்குநெறிப்படுத்தத் தலைப்பட்டதாக ஆகமங்கள் தோன்றின. இவை, தீட்ஷை என்பதைக் கொணர்ந்தன. ஒருவன் எத்தகையவனாய் இருந்தாலும், எப்பேர்ப்பட்ட வேத சாஸ்திரங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்தவனாய் இருந்தாலும், இறைவனுக்குச் செய்ய வேண்டுமாயின், அவன் தீட்ஷை பெற்றிருக்க வேண்டும் என்று பகர்ந்தன. தீட்ஷை என்பது பல்வெறு கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டதாக மனதையும், உடலையும் தூய்மைப்படுத்தும் நோக்கில் அமைந்தது.
இத்தகைய ஆகமங்களின் வருகையானது, பிராமணர்கள் மத்தியில் பெருத்த அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்திவிட்டிருந்தது. அதாவது, வேத வேள்விகளில் பசுக்களையும், குதிரையையும் பலிகொடுத்து அவற்றின் இறைச்சிகளை உண்டும், 'சோமபாணம்' என்ற பெயரால் போதை தரும் கள்ளையும் சாராயத்தையும் அருந்தி வந்த இவர்கள், இத்தகைய ஆசாரங்களைக் கண்டு கதிகலங்கிப் போயினர். இவை வெளிவந்தால், தம் குலத்திற்கே ஆபத்து வந்துவிடும்; என்று அஞ்சி, ஆகமங்களை யாரும் அறியாதபடி ஒளிக்கத் தொடங்கினர். சமயத்தில் அழிக்கவும் தொடங்கினர். ஆனாலும், சில நல்ல உள்ளம் படைத்தோரின் முயற்சிளால் ஆகமங்களுட் சில பாதுகாக்கப்பட்டன. இவற்றை மின் பகுப்பாக்கம் செய்யும் முயற்சியில் வேதாத்ரி மஹரிஷியின் ஹிமாலயன் அகாடமி என்ற அமைப்பு ஈடுபட்டு வருகின்றது.
இதனாலேயே, காலத்திற்கும் பிராமணர்களை அனைவரும் எதிர்த்து வந்திருந்தமை அறியமுடிகின்றது. முன்சொன்னவாறு "மாமிசம் உண்டு கள்ளும் அருந்தி போலிவேடதாரிகளாய் இருந்த பிராமணர்களை சைவபோசணிகளாக மாற்றியவர்கள் சமண மதத்தவர்களே" என்றால் அது மிகச் சரியாகும். சமணர்களும் பௌத்தர்களும் உயிர்க்கொலையைக் கண்டித்து வந்ததுடன் தாவர உணவுகளையே உண்பதற்கு ஏற்றவையாகக் கூறியிருந்தமை, சமய விவாதங்களின் போதும், கண்டனங்களின் போதும் பிராமணரின் நிலையை அறியச் செய்தது. இதன் பின்னரே இக் கூட்டத்தவர் சைவ போசணிகளாக மாறத் தொடங்கினர்.
ஆனால், இன்றும் எத்தனையோ பிராமணர்கள் தம் பழைமை மாறாமல் மாமிசம் உண்பதையும், மது அருந்துவதையும் கைக்கொண்டு வருகின்றார்கள் என்பது ஒவ்வொரு இந்துவும் அறிந்த உண்மையாகும். இதை மறுப்பதற்கு எவருமில்லை.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக