சக்தி தத்துவம்

சைவசித்தாந்தம் நிலைநிறுத்திக் கூறும்  பதி, பசு, பாசம் ஆகிய முப்பொருள்களில் உண்மையில் முதன்மை பெற்றதாகவும் அனைத்திலும்  மேன்மையானதாகவும் விளங்குவது பதிக் கொள்கையாகும். இவ்வாறு விளங்கும் பதிக் கொள்கையில் சக்திக்குத் தனிச்சிறப்பு உண்டு. சைவசித்தாந்தத்தில் இறையருள் எனப்படும் திருவருளே சக்தி எனப்படுகின்றது. அந்த வகையில் இச் சக்தியைப் பெண்ணாகக் கொள்வது சித்தாந்தத்தின் மரபாகும். அதனாலேயே சித்தாந்த மரபில் இறைவனின் திருவருட் சக்திகளாக உமை, கௌரி, காளி, பிராஹ்மி, மஹேஷ்வரி… முதலான பல பெண் சக்திகள் பற்றிக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. தத்துவம் என்ற சொல்லுக்கு உண்மை என்பது பொருளாகும். இதனால் சக்தியின் உண்மைத் தன்மை பற்றிய சிந்தனையாக சக்தி தத்துவம் என்பதைக் கொள்ளலாம். ‘சுத்த தத்துவங்களுள் ஒன்றாய்ச் சிவனது கிரியாசக்திக்கு இடமாக சுத்தமாயை காரியப்படுவதாயுள்ள விருத்தியே சக்தி தத்துவம்’ என்றும் கூறுவர் அறிஞர்.

சிவம், சக்தி என்பன இரண்டு சொற்களாக இருந்தாலும், சித்தாந்த நோக்கில் இவை இரண்டும் சிவ பரம்பொருளை இரு நிலைகளில் குறிப்பதாக அமைகின்றது. ஒன்றிலும் தோய்வின்றிச் சுயம்பிரகாசமாய் நிற்கும் நிலையில் பரம்பொருளை ‘சிவம்’ என்றும், அதே சிவம் உயிர்களுக்குப் பொதுவகையில் உதவி செய்ய முற்படுகையில் ‘சக்தி’ எனப் பெயர் பெறுகின்றது. எனவே, உயிர்களுக்கு உதவும் முதல்வனது உருவத்திருமேனி அருள்வடிவம் என்பது சித்தாந்திகளின் கருத்தாகும்.

திருவருள் எனப்படும் சக்தியும் அதன் கூறுகளுமே இறைவனுக்குக் குணமும், சொரூபமும் மற்றும் உடம்பு, இடம், ஆடை, அணி முதலியனவும் ஆகும்.

சைவசித்தாந்தம் இறைவனின் சக்தியை அருள் என்று குறிப்பிடுகின்றது. அருள் என்ற சொல் மிகவும் ஆழமான பொருளைக் கொண்டது. ஆன்மாக்களின் பக்குவ நிலைக்கேற்றவாறும், பயன்படு தன்மைக்கேற்பவும் கொண்டு இறைவனிடத்திலுள்ள பிரிவற்ற இயல்பாகிய கருணையாக விளக்கி அதனை அருட்சக்தி என்கின்றனர். இச் சக்தி சிவனுக்கு அபின்னமாய் இருப்பது. சித் சக்தி என்றும் இதன அழைப்பர். சித் என்பது ஞானம். எனவே, சித்சக்தி என்பது ஞானசக்தி எனப்பொருள் கொள்ளப்படும்.

இறைவன் தானே நேரில் நின்று ஐந்தொழில்களை இயற்றாமல், தன் ஆற்றலாகிய சக்தியின் துணைக் கொண்டே இவற்றை இயற்றுகின்றான். தன் நிலையில் எவ்வித விருப்பும் வெறுப்பும் இல்லாதவனாகிய இறைவன், ஞானமே வடிவாகியவன். இவன், உயிர்கள் ஆணவ மறைப்பிற்கு உள்ளாகி இருப்பதால், அவற்றிற்கு அறிவு விளக்கம் செய்யும் பொருட்டு தன் நிலையிலிருந்தும் கீழிறங்கி வரவேண்டியுள்ளது. எனவே, தன் நிலையில் எவ்விதக் குறையும் ஏற்படாமல் ஐந்தொழிலைச் செய்தற்காய் தான் நேரடியாக நின்று இவற்றைச் செய்யாமல், தன் குணமாகிய அருளைக் கொண்டு செய்கின்றான். இதனை அப்பர் சுவாமிகள்,

“மன்னும் மலைமகள் கையால் வருடின மாமறைகள்”

என்கின்றார். இதனையே சித்தாந்திகளின்பால், திருக்களிற்றுப் படியார்,

“தாரத்தோடு ஒன்றாவர் தாரத்துஓர் கூறாவர்
தாரத்தோடு எங்கும் தலைநிற்பர் – தாரத்தின்
நாதாந்தத் தேஇருப்பர் நல்தானத் தேஇருப்பர்
வேதாந்தத் தேஇருப்பர் வேறு”

சிவனும் சக்தியும் உயிர்கள் உய்வதற்காகப் படைத்தலின்போது நாயகன் நாயகியாக ஒன்றுபட்டிருப்பர். உயிர்கள் ஆண், பெண்ணாகி வாழ்வதற்கு முன் தாமே மங்கைமங்கனாக (அர்த்தநாரீஸ்வரக் கோலத்தில்) இருப்பர். உயிர்களுக்கு மலசம்பந்தம் நீக்குவதற்காக தத்துவங்களைத் தன் சக்தியினால் உருவாக்கி அவற்றைத் தொழிற்படுத்த அவற்றுக்கு மேம்பட்டு நிற்பர். இந் நிலையில் சக்தியானவள் தத்துவங்களிற்குச் சார்பாக நிற்பாள். வினைகளால் களைத்த உயிர்களுக்கு இளைப்பாற்றல் செய்வதற்காக விந்து என்ற சக்தியாகவும், நாதம் என்ற சிவமாகவும் நிற்பர். அவ்வாறே வேள்வி பூஜைகளிலும், தியானம் செய்யும் இடங்கள் ஆகியவற்றிலும் ஆறாதாரங்களிலும் என எங்கிலுமே சக்தியோடே சிவன் இருப்பார். ஈற்றில் வீடுபேறு அருளுவதற்காக வேதத்தைப் பற்றி அதன் நாத முடிவிலே இருப்பார்; என்கின்றது.

இதனைச் சித்தாந்திகள் விளக்குமிடத்து, சிவ பராக்கிரம் எனும் பஞ்ச கிருத்தியத் தொழிலை இறைவன் ஆன்மாக்களின் பொருட்டு நிகழ்த்துதற்கு உமையே காரணமாக அமைகின்றாள். அதாவது, ஆன்மாக்களை அநாதியாகத் தொடர்ந்துள்ள பாசத்தைப் போக்கி, அவை முக்தியடைதற் பொருட்டு அருள்வடிவமாகிய அம்மையார், அடியார்களுக்குப் பஞ்சாக்கர வடிவமாகிய ஆனந்தத் திருநடனத்தை இறைவனின் இடப்பாகத்திலிருந்து தரிசிப்பார் என்பர்.

பிராமணன் யார்?

இந்து மதம் எத்தனையோ கோடி ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நிலைபெற்று வரும் மதம். உலக மதங்கள் யாவற்றிலும் தனித்துவமும் சிறப்பும் வாய்ந்த தனிப் பெரும் மதம். இது வரலாற்றில் யாரால், எப்போது, எங்கே தோற்றுவிக்கப்பட்டது என்பது இன்றுவரை எந்த விஞ்ஞானியாலோ மெய்ஞ்ஞானியாலோ கூடக் கண்டறிந்து சொல்லப்படவில்லை. இதனையும் விட சவால்களையும், கேலிப் பேச்சுக்களையும் தாங்கி மௌனமாகவும், பொறுமையாகவும் அவற்றையெல்லாம் எதிர்த்தும் நின்று வருகின்ற பெரும் மதமாக திகழ்கின்றது.

சாஸ்திரங்களையும் சம்பிரதாயங்களையும் அடியொற்றி வரும் இந்து மதத்தின் புராதனமான கோட்பாடுகள் வெறும் வாய்ப் பேச்சுடன் நின்று விடாமல் நடைமுறை வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அனைத்து அம்சங்களையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டு வருகின்றது. இந் நிலையில் இந்து மதத்தின் எண்ணங்கள் சிந்தனைகள் என்பன வலுப்பெறவும், சீர்படுத்திச் செல்லப்படுதற்கும் இதனூடு காணப்படுகின்ற வேதங்கள், உபநிடதங்கள், ஆகமங்கள், புராணங்கள், இதிகாசங்கள், தர்ம சாஸ்திரங்கள் எனப் பலவும் பெரும் பங்காற்றி வருகின்றன. இவற்றிலே கூறப்பட்ட கருத்துக்களே இந்து மதம் என்பது உலகறிந்த உண்மை.

வேதகாலத்தின் தோற்றம் என்பது ஆரியரது வருகையினால் ஏற்பட்டது. அது இயற்கை ஒழுங்கோடு இருந்த திராவிடர்களின் வழிபாடுகளைத் தகர்த்தெறிந்து தேவர்கள் என்ற நிலையில் மனிதப் பண்புகளையும், அதீத ஆற்றல்களையும் அவர்கட்டு வழங்கி பெரும் தெய்வங்களாக அவர்களை வகைப்படுத்திக் காட்டியது. இத்தகைய நிலையில் ஆரிய கலாசாரம் இந்துப் பாரம்பரியத்தில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ள திராவிடர்களைத் தமக்கு அடிமைப்படுத்திக் கொண்ட இவர்கள் தாம் காட்டிய நெறியிலேயே அவர்களையும் செயற்படச் செய்தனர். தவிர மீறுபவர்களை ஒதுக்கப்பட்டவர்களாகவும், தாழ்த்தப்பட்டவர்களாகவும் கூட அமைத்துக் கொண்டார்கள்.

இத்தகைய ஆரியக் குழுவில் இருந்தவர்களில் தனித் தன்மையுடையவர்கள் தம்மை அனைவரிலும் உயர்ந்தோராக, தம்மிடையே அதீத ஆற்றல், தெய்வீகப் பண்பு உள்ளதாகக் காட்டிக் கொள்ளத் தலைப்பட்டனர். திராவிடர்களின் உருவ வழிபாடுகளைச் சிதைத்து தேவ வழிபாடுகளைக் கொணர்ந்தனர். சமஸ்கிருதம் எனும் வடமொழிப் பாவனையை உறுதிப்படுத்தினர்.

இது சுதேசிய கூட்டத்தவரிடையே பெரும் சலசலப்பையும் மோதல்நிலைகளையும் தோற்றுவிக்கத் தலைப்பட்டது. இதனால், புனிதமானவை எனக் கருதப்பட்ட வேதங்களையும் உபநிடதங்கள் முதலியவற்றையும் தமக்கு மட்டுமே உரியவையாகக் கொண்டு இரகசியமாக போதித்து வந்தனர். இவைகளை ஏனையோருக்குச் செல்லக் கூடாது என்ற நோக்கில் வாய்மொழிக் கல்வியாக பேணி வந்தனர். எனவே தாமே பிரம்மத்தை உணர்ந்தவர் என்ற நோக்கில் தம்மை பிராமணண் - பிரம்மத்தை அறிந்தவன் எனக் கருதினர்.

வேதங்களும், தர்ம சாஸ்திரங்களும் - குறிப்பாக 'மனுதர்ம சாஸ்திரம்' அக்கால சமூக அமைப்பில் நால்வகை வர்ணங்களைத் தோற்றுவித்தது. வர்ணப் பாகுபாடு என்பது மக்கள் தத்தம் கடைமைகளைச் சரிவரச் செய்து கொள்வதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒன்றாக அமைந்தது. இது அவரவர் தகுதியை வைத்தே தீர்மானிக்கப்பட்டது. அதாவது, பிரம்மத்தை அறிந்தவன் - அதாவது வேதங்களை கற்பவன் பிராமணன் எனவும்; வலிமையுடையவன் மக்களைக் காக்கும் தன்மை பொருந்தியவன் ஷத்ரியன் என்றும்; வணிகம், வியாபாரம் முதலியன செய்து சமூகப் பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்த விளைபவன் வைஷிகன் என்றும்; முன்சொன்ன மூவர்க்கும் ஏவல் செய்து அவர்களைக் காப்பவன் சூத்திரன் என்றும் அழைக்கப்பட்டனர். இவர்கள் வேள்வியில் பலியிடப்பட்ட வேத புருடனின் முறையே சிரசு - அறிவின் இருப்பிடம்; மார்பு/தோள் - வலிமை, வீரத்தின் சின்னம்; வயிறு - பசியின் ஆதாரம்; கால்கள் - உடலாகிய முதல் மூன்று வர்ணத்தையும் தாங்கும் ஆதாரம் என்பவற்றிலிருந்து தோன்றியவர்களாகக் கருதப்பட்டனர்.

இந் நிலையில் பிராமணர்கள் தம்மை உயர்ந்தவர்கள் எனக் கருதி மற்றோரிலிருந்து தம்மை வேறுபடுத்திக் காட்டத் தொடங்கினர். பிட்ஷை எடுத்தே தமது அன்றாட ஜீவனோபாயத்தை நிறைவுசெய்துகொண்ட பிரம்மச்சாரிகள் - குருகுலத்தில் வேதம் பயின்றவர்கள், ஒரு நாளைக்கு ஐந்து வீடுகளுக்கு மேல் சென்று பிட்ஷை பெறக் கூடாது என்பது அக்காலத்தில் விதியாக இருந்தது. ஆனால் பிரம்மச்சாரிகள் தவிர துறவிகள், வறியோர், அனாதைகள் எனப் பலரும் கூட அக்காலத்தில் பிட்ஷை எடுத்துண்ணும் வழக்கம் உடையவர்களாய் இருந்தமையினால் வீடுகளுக்கு பிட்ஷைபெற வருபவரில் பிரம்மச்சாரிகள் யார் என்பதை அறந்து கொள்வதில் மிகுந்த சிரமம் ஏற்பட்டது.

இதனால், பிரம்மச்சாரிகளுக்கென்று தனியான ஓர் அடையாளம் வேண்டும் என்பதை உணர்ந்து பூணூல் அணியும் வழக்கத்தைக் கொண்டு வந்தனர். பின்னர் தம்மைத் தனிச் சமூகமாகக் காட்டிக் கொண்ட இவர்கள் அப் பூணூலையே தம் சமூகத்தின் சின்னமாகவும் அமைத்துக் கொண்டனர். தொழிலை அடிப்படையாகக் கொண்டமைந்த வர்ணப் பாகுபாட்டினை, பிறப்பினை அடிப்படையாகக் கொண்டதாக ஆக்கிக் கொண்டார்கள். இதுவே பிற்கால சமூகத்தில் ஏற்பட்ட பாரிய சீர்கேடுகளுக்குக் காரணமாக அமைந்தது எனலாம்.

இதனைக் கருத்திற் கொண்டு, பிராமணர் என்று தம்மை சிறப்பித்துப் பேசிய இக் கூட்டத்தவரினை ஒழுக்குநெறிப்படுத்தத் தலைப்பட்டதாக ஆகமங்கள் தோன்றின. இவை, தீட்ஷை என்பதைக் கொணர்ந்தன. ஒருவன் எத்தகையவனாய் இருந்தாலும், எப்பேர்ப்பட்ட வேத சாஸ்திரங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்தவனாய் இருந்தாலும், இறைவனுக்குச் செய்ய வேண்டுமாயின், அவன் தீட்ஷை பெற்றிருக்க வேண்டும் என்று பகர்ந்தன. தீட்ஷை என்பது பல்வெறு கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டதாக மனதையும், உடலையும் தூய்மைப்படுத்தும் நோக்கில் அமைந்தது.

இத்தகைய ஆகமங்களின் வருகையானது, பிராமணர்கள் மத்தியில் பெருத்த அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்திவிட்டிருந்தது. அதாவது, வேத வேள்விகளில் பசுக்களையும், குதிரையையும் பலிகொடுத்து அவற்றின் இறைச்சிகளை உண்டும், 'சோமபாணம்' என்ற பெயரால் போதை தரும் கள்ளையும் சாராயத்தையும் அருந்தி வந்த இவர்கள், இத்தகைய ஆசாரங்களைக் கண்டு கதிகலங்கிப் போயினர். இவை வெளிவந்தால், தம் குலத்திற்கே ஆபத்து வந்துவிடும்; என்று அஞ்சி, ஆகமங்களை யாரும் அறியாதபடி ஒளிக்கத் தொடங்கினர். சமயத்தில் அழிக்கவும் தொடங்கினர். ஆனாலும், சில நல்ல உள்ளம் படைத்தோரின் முயற்சிளால் ஆகமங்களுட் சில பாதுகாக்கப்பட்டன. இவற்றை மின் பகுப்பாக்கம் செய்யும் முயற்சியில் வேதாத்ரி மஹரிஷியின் ஹிமாலயன் அகாடமி என்ற அமைப்பு ஈடுபட்டு வருகின்றது.

இதனாலேயே, காலத்திற்கும் பிராமணர்களை அனைவரும் எதிர்த்து வந்திருந்தமை அறியமுடிகின்றது. முன்சொன்னவாறு "மாமிசம் உண்டு கள்ளும் அருந்தி போலிவேடதாரிகளாய் இருந்த பிராமணர்களை சைவபோசணிகளாக மாற்றியவர்கள் சமண மதத்தவர்களே" என்றால் அது மிகச் சரியாகும். சமணர்களும் பௌத்தர்களும் உயிர்க்கொலையைக் கண்டித்து வந்ததுடன் தாவர உணவுகளையே உண்பதற்கு ஏற்றவையாகக் கூறியிருந்தமை, சமய விவாதங்களின் போதும், கண்டனங்களின் போதும் பிராமணரின் நிலையை அறியச் செய்தது. இதன் பின்னரே இக் கூட்டத்தவர் சைவ போசணிகளாக மாறத் தொடங்கினர்.

ஆனால், இன்றும் எத்தனையோ பிராமணர்கள் தம் பழைமை மாறாமல் மாமிசம் உண்பதையும், மது அருந்துவதையும் கைக்கொண்டு வருகின்றார்கள் என்பது ஒவ்வொரு இந்துவும் அறிந்த உண்மையாகும். இதை மறுப்பதற்கு எவருமில்லை.

இன்னும் வெளிவராத இரகசியங்கள்

இந்து மதம் எத்தனையோ அற்புதங்களைத் தன்னூடு கொண்டு விளங்கும் ஓர் ஆழப் பெரும் சமுத்திரம். அது இன்னமும் யாராலும் கண்டறியப்படாத எத்தனையோ ஆழ்ந்த இரகசியங்களையும், இன்னும் மறைபொருட்களையும் கொண்டு விளங்குகின்றது.

எண்ணுதற்கு சித்தமாய், அரிதாய், அணுவிலும் சிறிதாய், ஆழப் பெரிதாய் அதிகமாய், நுண்மையாய், எளிதாய், கடிதிலும் கடிதாய் இன்னும் எத்தனையோ வகையினதாய் விளங்குகின்றது.

இதையெல்லாம் கண்டறிவதற்கு எத்தனை பேர் முயன்று வந்தாலும், அது எட்டாக் கனியாகவே உள்ளது. இத்தனையையும் முடிந்தவரை ஓரளவேனும் அறிந்து கொள்ள முயல்வதற்காக விருப்பங்கொண்டு செயற்படுமாறு ஆர்வலர்களைக் கேட்டுக்கொள்கின்றேன்.